Hotel DarsteinWir über unsPaul Tremmel über uns


Der Pfälzer Mundartdichter Paul TremmelPaul Tremmel:

Seine Laufbahn begann 1971 und als inzwischen einer der bekanntesten Pfälzer Mundartdichter wirkt er regelmäßig in Sendungen von Hörfunk und Fernsehen mit. Die Volkstümlichkeit seiner Themen, die er meist in Gedichtform darbietet, verbindet sich bei ihm mit Schlagfertigkeit und Mutterwitz.

Seine Popularität bescherte Tremmel nicht nur Preise und Auszeichnungen, sondern auch eine Befragung als Sachverständiger, als ein pfälzisches Gericht die Frage zu klären hatte, ob die Titulierung "Dappschädel" in der Pfalz als Beleidigung zu werten sei.

Anlässlich des 40jährigen Jubiläums unseres "Hotel Darstein" im Juli 2005 hat er die folgenden Gedanken in Reimform vorgetragen.


Vierzig Jahre Hotel Darstein in Altrip

Es is en Schpruch vun alders her, wer Sorge hott - hott ach Likör.
Der Schpruch - vun Busch - vor viele Johr, der is jo gröschtendääls ach wohr.

Doch is ach oft vun Schprich die Redd, die schtimmen mol ganz sicher net,
un enner wu sich sicher schnerrt, is der - wer nix werd - der werd Wert.
Ich denk mer deht sich net so erre: Wer Sorge will - hott Wert zu werre!

Des werd wohl kaum jetzt ehns verschtehe, weil jo - vun ausse bloos besehe,
des sag ich mol ganz u'berührt, en Wert e schlaues Lewe führt.
Is in de Wertschaft - 's ganze Johr un krieht sogar noch Geld defor.

Ob 's alde Darsteins so gedenkt, wie 'se ehrn Schritt doher gelenkt,
um selles Haus dohie zu baue, na ja - so ganz mol im Vertraue,
ich glaab die henn gewißt wie 's geht un was for Ärwet vor 'ne schteht.

Doch guggt mer jetzt emol pauschal, do is ehrn Weg net ganz normal.
Normal is - machscht e Wertschaft uff un meischt e knappes Johr schunn druff,
do is die Luft dann als schunn raus, meischt geht mer noch mit Schulde naus.

Na - ja - es war an deere Schell, jo net bloos Wertschaft - ach Hotel,
noch net wie heit - in deere Pracht, was jo die Sach net leichter macht,
dann im Hotel bischt arg im Joch, do gibt's kee Verzichschtunnewoch,
do muss mer nämlich gut verwalte un muss de Bettel zammehalte.
Un wammer sich dofor entschiede, muss mer de Leit ach ebbes biete,
wobei bei Dame wie bei Herre, die A'schprüch däglich größer werre.

Heit hätt mer sicher ball Verdruß, wann mer im Flur noch Kacke muss
un jeder käm wohl schnell in Raasch, eh Badwann - for die ganz Etasch.

Doch 's war noch so - in deere Zeit, die A'schprüch net so hoch wie heit,
doch wachsen die - so Schritt um Schritt un ach 's Hotel - des wachst do mit.

Die Mensche - Dame wie die Herre, die duen halt verwöhnter werre,
schunn will - do du ich jetzt net hetze, sich kenn 's uff warme Brille setze,
was zwar jo üblich war - schunn immer, doch 's muss de Klo jetzt mit in 's Zimmer,
des muss halt efach jetzt so sei un 's muss ach glei e Dusch mit nei.
E Dusch - die brauchscht - bei jedem Wetter, doch denkt an unser Urgroßvätter,
die henn kee Dusch in ehre Zeit un waren trotzdem sauwre Leit.
So baut mer halt - un hofft uff Glück, dann Schtillschtand is en Schritt zurück.

Als Erschtes gab 's ach de Entschluss, dass mer de Leit was biete muss.
Die kummen net - um do zu hocke, die muss mer ach mit ebbes locke.
Ganz klar dass die Blau Adria, e gutes Mittel dozu war,
doch langt des net im Große Ganze, ball hääßts: „beim Darstein kammer danze!"
So danzt mer erscht bei's Darsteins halt, nimmt dann de Häämweg durch de Wald,
do war 's nadürlich nimmie schwer, doch halt - des g'höört jetzt net doher.
Wer wääß wer bei de Gäschteschar, bei dem 's Familieplanung war?

Mer sollten liewer net vergesse, mer konnt im Haus schtets sehr gut esse.
Schunn mittags Kaffe - guter Kuche, des musst mer u'bedingt versuche.
Doch ach wer for Lukullus schwärmt, dem hot sich do es Herz erwärmt.
Ach wer zum Bade bloos erschiene, konnt sich gm Kiosk gut bediene.

So werren ' s Darsteins schnell bekannt, ach weit noch üwwers Pälzer Land.
Doch wann die Zeit so weiter schreit, werren aus de Kinner große Leit,
so ach bei 's Darsteins - Gott sei Dank un ball do merkt mer - dass de Frank,
bei dem sich schnell de Gaschtwirt rührt, emol 's Hotel ach weiter führt.

Der muss es Kochhandwerk erlerne, dann muss er naus - un in die Ferne,
des war schunn en Entschluss - en weiser, er kummt in allerbeschte Haiser,
zu guter ledscht noch uff e Schiff, kriegt so de allerledschte Schliff,
nimmt in sich uff - was er nor kann un werd so zum Hotelfachmann.

Doch so en Junge hott Idee'e, un hinnerm duhn noch jüngre schtehe.
Die meischtens dann jo noch meh g'schteier, so geht des jo gottlob ach weiter.

Drum kammer dann, mit Gottvertraue, an dem Hotel do weiter baue,
damit es richtig weitergeht, en Wintergarte, der entschteht
so is mer uff de richtig Schpur un schtets im Ei'klang mit Nadur,
die schließlich 's Darsteins net egal, es is jo ach ehr Kapital.
Un weil der Frank ach Jäger is, do is ihm schließlich ach gewiß,
dass die Nadur em ebbses schenkt, wann mer 's bloos richtig üwwerdenkt.

Un Wild - aus heimische Reviere, des muss mer schließlich mol prowiere,
doch ach Gemüs - aus Pälzer Boode, des hott die allerbeschte Note,
was mer bei Darsteins wisse duht, drum isst mer do jo ach so gut.
Dass 's Haus jetzt verzich Johr beschteht un wohl noch recht lang weiter geht,
des is en Qualitätsbeweis, nadierlich hott des ach sein Preis,
net for de Gascht - mich recht verschteh, der zahlt wu annerscht meischt viel meh,
nee 's Darsteins - wie es Personal, des zahlt sein Preis in hoher Zahl.

Dann schtimme muss es - durch die Bank, un dofor sag ich ach mol Dank.
Es beschte Esse - alles frisch, nützt kaum - kummts launisch an de Disch.
's muss sauwer sei - bis in de Gaarte, des duht mer halt als Gascht erwaarte.

Vum Chefkoch bis zu dem der butzt, ein Gärtner - der de Rase schtutzt
un die wu do dezwische hänge, die all - die henn sich a'zuschtrenge.

Die Zeit die hott sich arg verennert, die Sorge sicher net verklennert,
mer hott 's gepackt - dank Fleiß un Kraft, hott do in Altrip was erschafft,
des Alt Ripp - wu vor lange Johre, die Eva - die erscht Fraa gebore,
dann in de Bibel kammer lese, des wär e aldie Ripp gewese.
Was jo Karl Räder schunn bewies, in Altrip do war s Paradies,
Un dass des wohr is - un kee Fugge, des siescht - brauchscht bloos donaus zu gugge.

De Alde henn sich was getraut, obwohl 'se jo uff Sand gebaut,
dann Felse - oder schwere Schtee, so find mer jo in Altrip kee.

Ich glaab do drunner is bloos Sand un trotzdem hott des jo Beschtand.
Woraa mer sieht, mit Gottvertraue, kannscht ach uff Sand was Feschtes baue.
Doch net bloos, dasses gut fundiert, mer braucht ach ehns - der 's weiter führt,
un deshalb sollt als Gascht mer wisse, dass mer uns all bedanke müsse.
Drum hott mer ach was mitzubringe un wünscht ach was - vor alle Dinge.

Do schteh ach ich jetzt net zurück un wünsch de Darstein recht viel Glück.

Des wünsch aus A'lass ich zum Fescht, des wünsch ich weil des halt des Bescht,
des Firme - so wie Fraa un Mann, zu aller Zeit mer wünsche kann.
Dann Glück - des braucht 's zu jeder Schtunn, do hott mer nie genung devun.
's is 's Beschte was mer wünsche duht mit Glück geht schließlich alles gut,
mit Glück - des kammer däglich sehe, kammer e Kranheit üwwer schtehe.

Ach wammer g'sund is - wie ich denk, hott mer durch U'fall schnell die Kränk,
mit Glück do üwwerlebt mer enner, beziehungsweis - es kummt schunn kenner.

Ach deshalb schunn is 's Glück es Bescht, dann henn 'se immer liewe Gäscht,
do laaft es immer ideal, do henn 's gutes Personal,
es schlägt kenn Blitz vun owwe nei un unne dringt kee Wasser rei,
mit Glück - ach des sei noch genennt, is niemols 's Esse a'gebrennt
un schmeckt dann ach noch jedem Gascht, korzum - mit Glück hoscht kaum noch Lascht.

Mer wünscht ach Zeit - dass die mer hätt, jedoch ehr Leit - des wünsch ich net,
dann Zeit - des seh'n 'se bitte ei, wammer die hott - 's kann schrecklich sei,
korz - Zeit zu wünsche - des wär dumm, die geht doch meischt zu langsam rum
un 's Meischte was die Leit heit mache, is doch - die Zeit als dohtzuschlache.
Soll mer was wünsche gar am Enn, des Viele oft ermorde wenn?

Doch Glück zu wünsche - des macht Sinn, dann do is schließlich alles drinn.
Mit Glück is Friede imme Land, mit Glück lebt mer in Gottes Hand,
mit Glück - do find mer irgendwann, jo schließlich ach de richtig Mann,
beziehungsweis - ach des is klaa, find mer mit Glück die richtig Fraa.
Bei Glück - wammer des hawwe duht, gerooten ach die Kinner gut.
Mit Glück kann e Hotel gut laafe, doch Glück - des kammer sich net kaafe.
Drum Glück zu wünsche is schunn richtig, dann Glück im Lewe is sehr wichtig,
mit Glück kannscht alles üwwerschtehe, mit Glück soll mer durch 's Lewe gehe.

Die Darsteins hott in deere Zeit, ganz offenbar es Glück begleit,
des is jo sicher jedem klar, wobei mer halt ach düchtig war,
dann Glück - des hott jo ach sein Preis, der is vor allem mol de Fleiß,
die Kraft an Dinge draa zu gehe un jo nix pessimischtis sehe.

Un soll ein immer alles glücke, muscht ach bereit sei was zu schlücke,
dann bei de allerbeschte Gäscht, is als mol enner u'gerecht.

Kritik an sich - die is schunn richtig, for die Verbesserung schunn wichtig,
doch die dann richtig vorgetrage, am beschte is 's em Chef zu sage.

Zum Abschluß will ich noch prowiere, de Eugen Roth jetzt zu zitiere,
zu zeige - wie 's in manche Sache, oft schwierig is, em recht zu mache:

Ein Mensch - der sich ein Schnitzel briet, bemerkte - dass es ihm missriet,
doch da er 's aber selbst gebraten, tat er - als sei es ihm geraten.
Un um sich nicht zu strafen Lügen, aß er es herzhaft - mit Vergnügen.

Dohinn muss kenner 's Schnitzel esse, bloos weil de Koch die Zeit vergesse,
dodurch is zu schtark durchgebroote, mit annre Worte - net geroote,
en Wink sodann zum Personal, or ach zum Chef - des is egal,
der fühlt beschtimmt sich net verletzt un 's zähe Schnitzel werd ersetzt.
Ja - wann er 's selbscht gebroote hätt, dann meckert der ganz sicher net,
do muss er des halt nunnerschlinge, dann 's duht im kenns e Annres bringe.
Doch dohinn is die Meinung frei, sie sollt halt bloos berechtigt sei.

De hohe Herrn aus Politik, sag ich - helft ach mit - bei dem Glück,
dann ehr henn G'setze oft im Kopp, die sinn so nötig wie en Kropp.
Die sinn oft kaum als durchzuführe, duhn Mittelschtand bloos schikaniere.
In Määnz, Berlin un ach in Brüssel, frisst Weisheit mer net aus de Schlüssel.
Do wär - wann mich do enner froocht, oft bissel Denke a'gebroocht.
Die henn - 's merkt jeder unnerdesse, die Weisheit net mit Löffel g'fresse.
Die duen Vieles noch verdei're, doch jetzt genung - meer wollen fei're,
es is was Gutes a'gericht, na - des is Darsteine ehr Pflicht,
doch unser Pflicht is - ohne Bosse, das meer 's uns jetzt ach schmecke losse.

Drum bin ich jetzt ach schunn am Enn un Dankschöö - dasser zug'höört henn!

Paul Tremmel

© Frank Darstein

40 Jahre Hotel Darstein • 1965 - 2005

Küchentipp des Tages

Bett & Bike - Fahrradfreundlicher Beherbungsbetrieb - ADFC